یه روز که خیلیم قدیمی نیست

پاریس بودم اونجا مغازه دمپایی فروشی داشتم

آخه مردم اونجا دمپایی نمی پوشن .اما واسه سگاشون دمپایی می خرن .

یه روز که از فرط کار داشتم مگس می پروندم . یه دختره اومد کفشا رو دید نخواست

خواست بره که یهو نمی دونم چی شد کفشای پاره ای رو که پای خودم بود ، دید . گفت

اقا این کفشا چند

من به خیالم مثل دختر تهروونیا داره بهم پا میده گفتم سایز پاتون چنده مادام

یهو نشست روی زمین که کفشام و در بیاره

من و میگی خیس خیس شده بودم از عرق و....

کتابی که اونجا باهاش مگس می کشتم و گرفتم جلو صورتم

کتاب و از جلوی صورتم کشید

گفت چی می خونی

گفتم مطربی

گفت کتابت چند

گفتم ناقابل

از اون روز دخترک کتاب و کشید و رفت و تا امروز که بیست و اندی سال می گذره

 دیگه اون کتاب و جایی ندیدم

حیف شد دیروز توی این وامونده نشون می داد که همون دختره سناتور شده

کاش خودم اون کتاب و خونده بودم . اگه سناتور نشده بودم لااقل دیپورتم نمی کردن

خلاصه غرق  دیدن زنیکه بودم که صدای آژیر وزیر جنگ دیوارای اتاق و البالویی کرد .

همیشه فکر می کردم دوستش دارم اما مادرم همیشه می گفت عین فُک بی عقلی

یک روز مشغول نوشتن و شاعری بودم که پرده کنار رفت دیدم دختری تار می زنه

نه نه گیتار بود . نمی دونم  شاید اصلا زر می زد . مهم این بود که خوشگل بود

هم خودش هم هیکلش هم چشمای رنگ پشم گربش و هم لب و دندانش

بارها از خودم پرسیدم

دوستش دارم

دوستش ندارم

دوستش دارم

دوستش ندارم

خلاصه شد همین وزیر درد و بلا که از صداش دیوار سفید و آلبالویی می بینم.

هزار بار دوست داشتم بقلش کنم بعد بی صدا بگم عزیزم ازت متنفرم اما بیخیال

 دل شیر می خواهد و مرد ...

مال این حرفا نیستم

یه روز که داشت می زایید .زن همسایه رو می گم .از صدای جیغش دلم سوخت ؛

فردا نوزادش مُرد بازم از صدای جیغش دلم سوخت

اون وقت هشت سالم بود یا هشتاد سال مهم نیست اصلا زن همیسایه بود یا مادر خودم

بازم مهم نیست .اینکه بچه به دنیا اومد و نیومد بازم مهم نیست

مهم اینست یکی می آید به زور یکی می رود به انتخاب

اینو سپهری گفته نیما گفته یا رابین رانات تاگور بازم مهم نیست مهم اینه که زر زده همین .

روزگاری بود که بلکه بیست ساعت به خرمگس مرده گوشه اتاقم فکر می کردم

همون وقت بود که از پنجره سرک کشیدم و دیدم  هیچ چی روی سینه دختر همسایه نیست

وقتی شوهر خواهرش  اون رو به آغوش کشیده.

پس به قول دوست و دشمن سعادتی که می گفتند کجاست ؟

آیا نجات ما در تماشای بی چون و چرا و ابدی حرکت ها و سکون هاست؟

آری ما ماهی های اوزون برون محکوم به ماهی تابه واقعیتیم

این یکی رو یادمه حرف حسینه ، پناهی ؛ خودش بهم می گفت وقتی از صدای غش غش

خندیدتش به لاجونی و موهای مثل اسکاچم بهم بر می خورد .

اون می گفت می خوابیم برای بیدار شدن و اگر روز باشه می دویم برای خوابیدن

اما یواشکی می گفت؛ که مبادا دختر همسایه یا حتی زنم اینها رو بشنون که اگر بشنون

هر دومونو تحویل امام زاده صالح میدن

یادم میاد صاحب امام زاده پیر مردی اماراتی  بود شبا دبی بود و روزا توی امام زاده .

پدرم با او نرم نبود همون روز که از خواب پرید و پرید و نمی دونم کجا رفت

اما بی مزه بود چون تا لحظه اخر جای اینکه مثل آل پاچینو توی  پدر خوانده ،

به جایی زل بزنه و بگه شِت

 هی می گفت تو روح صاحب امامزاده . نمی دونم منظورش صلوات بود یا ....

راستی بدِ فوت اقام رادیو اعلام کرد آمریکاییا به دخترای ایرونی واجد شرایط گیتار یاد میدن

یه نظرم زنم یکی از همونا بوده.....

همیشه پاهام بوی سگ مرده می داد . خیلی بهش فکر می کردم . چقدر خجالت می کشیدم .

یه روز توی برج میلاد پامو اوردم بالا بو کنم نمی دونم چی شد .

یوهو خوابم برد و توی یه سیاه چال بی انتها افتادم . 

که هنوز در حال سقوطم !

این همه قصه من از درون به بیرونه

این همون آرامشه ، همون سکوته

همون سرخوشیه که می خواستی